Ang Magsasaka at ang Tagak, ni Aesop

Ang Magsasaka at ang Tagak

ni Aesop

Isang Tagak na napakasimple at mapagkakatiwalaan ang hiniling ng isang masayang grupo ng mga Itik na bisitahin ang isang bukid na bagong tanim. Ngunit ang salu-salo ay nagtapos nang malungkot na ang lahat ng mga ibon ay nakasabit sa lambat ng mqgsasaka.

Nagmakaawa ang tagak sa magsasaka na huwag siyang patayin.

"Pakiusap, pakawalan mo ako," pagmamakaawa niya. "Ako ay kabilang sa pamilya ng Tagak na alam mong tapat at may mabuting pagkatao. Bukod pa riyan, hindi ko alam na magnanakaw pala ang mga Itik."

"Maaaring isa kang napakabuting ibon," sagot ng magsasaka, "ngunit nahuli kita kasama ang mga magnanakaw na Itik at dapat ka ring makasama sa kaparusahan sa kanila."

Moral

Huhusgahan ka batay sa mga kasama mo.

Ang Magsasaka at ang Ahas, ni Aesop

Ang Magsasaka at ang Ahas

ni Aesop

Naglakad ng agsasaka sa kanyang bukid isang umaga ng taglamig. Sa lupa ay naroon ang isang ahas, naninigas at nagyeyelo dahil sa lamig. Alam ng magsasaka kung gaano kalaki ang panganib ng ahas, ngunit binuhat niya ito at inilagay sa kanyang dibdib upang mainitan ito't bumalik ang malay.

Hindi nagtagal ay nagkamalay ang Ahas, at nang magkaroon ito ng sapat na lakas, kinagat niya ang lalaking naging napakabait sa kanya. Ang kagat ay nakamamatay at naramdaman ng magsasakang siya na'y mamamatay. Habang siya'y naghihingalo, sinabi niya sa mga nakatayo sa paligid:

Matuto kayo mula sa aking karanasan at huwag maawa sa  mga tampalasan.

Ang Magsasaka at ang Kanyang Mga Anak, ni Aesop

Ang Magsasaka at ang Kanyang Mga Anak

ni Aesop

Pinaghanguan ng kwento

https://americanliterature.com/author/aesop/short-story/the-farmer-and-his-sons

Isang mayamang matandang magsasaka, na nakaramdam na wala na siyang maraming araw pa upang mabuhay, ay tinawag ang kanyang mga anak na lalaki sa kanyang tabi.

"Mga anak ko," sabi niya, "makinig kayong mabuti sa sasabihin ko. Anuman ang mangyari, huwag iwanan ang ari-ariang pag-aari ng ating pamilya sa loob ng napakaraming henerasyon. Saanman doon ay nakatago ang isang malaking kayamanan. Hindi ko alam ang eksaktong lugar, ngunit naroon iyon, at tiyak na matatagpuan ninyo iyon. Huwag kayong mag-aksaya ng panahon at huwag mag-iwan ng anuman sa inyong paghahanap."

Namatay ang ama, at nang siya ay mailibing, ang mga anak na lalaki ay nagsimulang maghukay nang buong lakas, binubuklat ang bawat talampakan ng lupa gamit ang kanilang mga pala, at nilibot ang buong bukid nang dalawa o tatlong beses.

Wala silang natagpuang nakatagong ginto; ngunit sa panahon ng anihan, nang matapos nilang bayaran ang kanilang mga kautangan at kumita ng malaking tubo na mas malaki kaysa sa kanino man sa kanilang mga kapitbahay, naunawaan nila sa wakas na ang kayamanang sinabi sa kanila ng kanilang ama ay ang kayamanan ng isang masaganang ani, at sa kanilang pagsusumikap ay natagpuan nila ang tunay na kayamanan.

Ang pahsisikap mismo ay isang kayamanan.

Ang Butil na Kasinlaki ng Itlog ng Manok, ni Leo Tolstoy - Bahagi 3

At nagtanong ang hari:

'Sabihin mo sa akin, lolo, binili mo ba ito saanman, o kayo mismo ang nagtanim nito?'

Ngumiti ang matanda.

'Noong panahon ko,' tugon niya, 'walang sinuman ang nakaisip ng ganyang kasalanan tulad ng pagbili o pagbenta ng tinapay; at wala kaming alam tungkol sa salapi. Bawat tao'y may sapat na mais.'

'Kung gayon, sabihin mo sa akin, lolo,' tanong ng Hari, 'saan ang iyong bukid, saan ka nagtanim ng mais nang ganito?'

At sumagot ang lolo:

'Ang aking bukid ay lupa ng Bathala. Saanman ako mag-araro, naroon ang aking bukid. Malaya ang lupa. Ito'y isang bagay na hindi maituturing na kanya ng sinuman. Ang paggawa lamang ang tinatawag ng mga tao na kanya.'

'Sagutin mo ako sa dalawa kong tanong,' sabi ng Hari. 'Ang una ay, Bakit ang lupa ay nagbunga ng ganitong butil noon, at tumigil na ngayon? At ang pangalawa ay, Bakit ang iyong apo ay naglalakad na may dalawang saklay, ang iyong anak ay may isa, at ikaw mismo ay wala? Ang iyong mga mata ay maliwanag, ang iyong mga ngipin ay malusog, at ang iyong pananalita ay malinaw at kaaya-aya sa pandinig. Paano nangyari ang mga bagay na ito?'

At sumagot ang matanda:

'Ganyan nga po ang mga bagay-bagay, dahil ang mga tao ay nagsitigil na sa pamumuhay sa kanilang sariling paggawa, at umasa na lamang sa paggawa ng iba. Noong unang panahon, ang mga tao ay namuhay ayon sa batas ng Bathala. Mayroon silang sarili nilang mga ari-arian, at hindi hinangad ang mga gawa ng iba.'

Ang Butil na Kasinlaki ng Itlog ng Manok, ni Leo Tolstoy - Bahagi 2

Kaya ipinatawag ng hari ang ama ng matanda, at natagpuan siya at dinala sa harap ng hari. Lumapit siyang naglalakad na may isang saklay. Ipinakita sa kanya ng hari ang butil, at ang matandang magsasaka, na nakakakita pa naman, ay tiningnan itong mabuti. At tinanong siya ng hari:

'Hindi mo ba masasabi sa amin, Tanda, kung saan tumutubo ang ganitong uri ng mais? Nakabili ka na ba ng ganito, o nakapagtanim na ba ng ganito sa iyong bukid?'

Bagama't mahina ang pandinig ng matanda, mas maayos pa rin ang kanyang pandinig kaysa sa kanyang anak.

'Hindi,' sabi niya, 'hindi ako nagtanim o umani ng ganitong uri ng butil sa aking bukid. Tungkol sa pagbili, hindi ako bumili, dahil noong panahon ko ay wala pang salapi. Bawat isa'y nagtatanim ng sarili niyang mais, at kapag may pangangailangan ay nagbabahaginan kami. Hindi ko alam kung saan tumutubo ang ganitong uri ng mais. Mas malaki ang sa amin at mas maraming harina ang ani kaysa sa mga butil ngayon, ngunit hindi pa ako nakakita ng ganito. Gayunpaman, narinig ko ang aking ama na nagsabi na noong panahon niya ay mas malaki ang butil at mas maraming harina ang ani kaysa sa amin. Mas mabuting tanungin mo siya.'

Kaya ipinatawag ng hari ang ama ng matandang iyon, at siya'y natagpuan din nila, at dinala sa harap ng hari. ​Madali siyang pumasok na naglalakad at walang saklay: malinaw ang kanyang mga mata, maayos ang kanyang pandinig, at malinaw ang kanyang pananalita. Ipinakita sa kanya ng hari ang butil, at tiningnan ito ni lolo, at inikot ito sa kanyang kamay.

'Matagal na mula nang makakita ako ng ganito kagandang butil,' aniya, at kinagat niya ang isang piraso at tinikman ito.

'Ganito rin ang uri,' dagdag niya.

'Sabihin mo sa akin, lolo,' anang hari, 'kailan at saan itinanim ang ganitong uri ng mais? Nakabili ka na ba ng katulad nito, o nakapagtanim na ba ng ganito sa iyong bukid?'

At sumagot ang matanda:

'Ang ganitong mais ay tumutubo kahit saan noong panahon ko. Nabubuhay ako sa ganitong mais noong kabataan ko, at pinapakain ko ang iba nito. Ito ang butil na aming itinatanim, inaani, at ginigiik.'

Ang Butil na Kasinlaki ng Itlog ng Manok, ni Leo Tolstoy - Bahagi 1

Ang Butil na Kasinlaki ng Itlog ng Manok

ni Leo Tolstoy

Isang araw, may mga batang nakakita sa isang bangin ng isang bagay na hugis butil ng mais na may uka sa gitna, ngunit sinlaki ng itlog ng manok. Isang napadpad na manlalakbay ang nakakita sa bagay na iyon, binili iyon mula sa mga bata sa halagang isang sentimo, dinala iyon sa bayan at nag-uusisang ipinagbili iyon sa hari.

Tinawag ng hari ang kanyang mga pantas, at sinabihan silang alamin kung ano ang bagay na iyon. Nag-isip nang nag-isip ang mga pantas at hindi nila matukoy ang ulo o buntot niyon, hanggang sa isang araw, habang ang bagay ay nakalagay sa pasimano ng bintana, isang inahing manok ang lumipad at tinuka iyon hanggang sa makagawa ito ng butas, at pagkatapos ay nakita ng lahat na ito'y isang butil ng mais. Pumunta ang mga pantas sa Hari, at sinabing:

'Ito'y isang butil ng mais.'

Sa pagkagulat ng hari, inutusan niya ang mga matatalinong tao upang alamin kung kailan at saan tumubo ang gayong mais. Muling nag-isip ang mga matatalinong tao, at nagsaliksik sa kanilang mga aklat, ngunit wala silang nakitang tungkol doon. Kaya bumalik sila sa hari at sinabing:

'Wala kaming maibibigay na sagot. Walang anumang tungkol dito sa aming mga aklat. Dapat kayong magtanong sa mga magsasaka; marahil ang ilan sa kanila'y maaaring nakarinig mula sa kanilang mga ama kung kailan at saan lumaki ang butil na ganito kalaki.'

Kaya nag-utos ang hari baka may mga matatandang magsasakang dapat dalhin sa harap niya; at natagpuan ng kanyang mga tagapaglingkod ang isang magsasaka at dinala siya sa hari. Hukot na sa katandaan, maputla pa at bungal, nagawa niyang makalapit sa hari gamit ang dalawang saklay.

Ipinakita sa kanya ng hari ang butil, ngunit halos hindi ito makita ng matanda; kinuha niya ito at hinipo gamit ang kanyang kamay. Tinanong siya ng hari:

'Maaari mo bang sabihin sa amin, Tanda, kung saan tumutubo ang ganitong butil? Nakabili ka na ba ng ganitong uri ng mais, o nakapaghasik na ba ng ganito sa iyong bukid?'

Ang matanda ay bingi kaya halos hindi niya marinig ang sinasabi ng hari, at naunawaan din ang tanong kahit nahihirapan.

'Hindi!' agad niyang tugon, 'Hindi pa ako nakapagtanim o umani ng ganyan sa aming bukid, ni hindi rin ako nakabili ng ganyan. Noong bumibili kami ng mais, ang mga butil ay palaging singliit tulad ngayon. Ngunit maaari mong itanong sa aking ama. Maaaring narinig niya kung saan tumutubo ang ganyang uri ng butil.'

Ang Maskara ng Pulang Kamatayan, ni Edgar Allan Poe - Bahagi 4

“Sinong matapang diyan,” — paos niyang tanong sa mga alalay na nakatayo malapit sa kanya — “sinong matapang na laitin tayo ng ganitong kalapastanganan? Hulihin at ilantad siya — upang malaman natin kung sinong dapat bitayin, sa pagsikat ng araw, mula sa mga kuta!”

Nakatayo si Prinsipe Prospero sa silangan o bughaw na silid habang binibigkas niya ang mga salitang iyon. Umalingawngaw nang malakas at malinaw ang mga iyon sa pitong silid, dahil matapang at matipunon ang prinsipe, at tumahimik ang musika sa kumpas ng kanyang kamay.

Nasa bughaw na silid nakatayo ang prinsipe, kasama ang isang pangkat ng mga maputlang alalay sa kanyang tabi. Noong una, habang nagsasalita siya, may bahagyang mabilis na paggalaw ng pangkat na ito patungo sa nais manghimasok, na sa sandaling iyon ay malapit din, at ngayon, nang may malay at marangal na hakbang, ay lumapit sa nagsasalita. Ngunit mula sa di napangalanang pagkamangha nang may kabaliwang palagay ng isang payaso ang nagbigay-inspirasyon sa buong piging, walang natagpuang nag-abot ng kamay upang hulihin siya; kaya't, walang hadlang siyang dumaan sa harap mismo ng prinsipe; at, habang ang malaking asembliyang parang may isang bugso, ay lumiit mula sa gitna ng mga silid patungo sa mga dingding, walang balakid siyang dumaan, ngunit may parehong taimtim at maingat na hakbang na nag-iba sa kanya mula sa una, sa pamamagitan ng bughaw na silid patungo sa lila — sa pamamagitan ng lila patungo sa luntian — sa pamamagitan ng luntian patungo sa kahel — muli itong tumungo sa puti — at maging mula roon hanggang sa biyoleta, bago pa man nagkaroon ng isang tiyak na pagkilos upang hulihin siya. Gayunpaman, si Prinsipe Prospero, na nababaliw sa galit at sa kahihiyan ng kanyang panandaliang kaduwagan, ay nagmamadaling sumugod sa anim na silid, habang walang sumunod sa kanya dahil sa isang nakamamatay na takot na sumakop sa lahat. Itinaas niya ang isang nabunot na punyal, at mabilis na lumapit, sa loob ng tatlo o apat na talampakan mula sa papaatras na pigura, nang ang huli, nang marating ang dulo ng pelus na silid, ay biglang lumingon at hinarap ang humahabol sa kanya. May isang malakas na sigaw — at ang punyal ay bumagsak na kumikinang sa pusikit na karpet, kung saan, pagkatapos noon, ay bumagsak na namatay si Prinsipe Prospero. Pagkatapos, tinawag ang matinding tapang ng kawalang pag-asa, isang pangkat ng mga nagsasaya ang agad na nagsipasukan sa itim na silid, at, sinunggaban ang payaso, na ang matangkad na pigura'y nakatayo nang tuwid at hindi gumagalaw sa ilalim ng anino ng orasang itim, ay napanganga sa hindi masabing takot nang matagpuan ang mga sementeryo sa libingan at maskarang parang bangkay, na kanilang hinawakan nang may kalupitan, na hindi nakikita ng anumang nasasalat na anyo.

At ngayon ay kinilala ang presensya ng Pulang Kamatayan. Dumating siyang parang magnanakaw sa gabi. At isa-isa nilang inihulog ang mga nagsasaya sa mga bulwagang puno ng dugo ng kanilang pagsasaya, at namatay ang bawat isa sa kawalan ng pag-asang postura ng kani-kanilang pagkahulog. At ang buhay ng itim na orasan ay namatay kasama ng huling mga buhay. At ang apoy ng mga tungko ay namatay. At ang Kadiliman, Pagkabulok, at ang Pulang Kamatayan ay may walang limitasyong kapangyarihan sa lahat.

Ang Maskara ng Pulang Kamatayan, ni Edgar Allan Poe - Bahagi 3

Subalit ang iba pang silid na ito'y siksikan, at sa mga ito'y mabilis na tumitibok ang puso ng buhay. At ang pagsasaya'y patuloy na umiikot, hanggang sa tumunog ang hatinggabi sa orasan. At tumigil ang musika, gaya ng aking nasabi; at tumahimik ang ebolusyon ng mga mananayaw ng waltz; at nagkaroon ng hindi mapakaling paghinto ng lahat ng bagay gaya ng dati. Ngunit ngayon ay may labindalawang kumpas na dapat patunugin ng kampana ng orasan; at gayon nga ang nangyari, marahil, na mas maraming nagsigapang, ng mas maraming panahon, sa mga pagmumuni-muni ng mga nag-iisip sa mga nagsasaya. At gayon din ang nangyari, marahil, na bago tuluyang natahimik ang huling alingawngaw ng huling tunog ng orasan, maraming indibidwal sa karamihan ang nakahanap ng oras upang mapansin ang presensya ng isang nakamaskarang pigurang hindi pa nakakuha ng atensyon ng kahit sinong indibidwal noon. At ang bulung-bulungan ng bagong presensyang ito, nang kumalat nang pabulong sa paligid, sa wakas ay lumitaw mula sa buong grupo ang isang ugong, o bulong, na nagpapahayag ng hindi pagsang-ayon at pagkagulat — na sa wakas, ng panghihilakbot, ng takot, at ng pagkasuklam.

Sa isang asembliya ng mga pantasya tulad ng aking ipininta, maaaring isiping walang ordinaryong anyo ang makapagpapasigla ng ganitong sensasyon. Sa katunayan, ang lisensyang magbalatkayo ng gabing iyon ay halos walang limitasyon; ngunit ang pigurang pinag-uusapan ay nalampasan si Herodes, at lumampas kahit sa hangganan ng walang katiyakang kagandahang-asal ng prinsipe. May mga tali sa puso ng pinakapabaya na hindi maaantig nang walang emosyon. Kahit na sa mga lubos na naliligaw, na ang buhay at kamatayan ay tila ba biro, may mga bagay na hindi maaaring gawing biro. Ang buong pangkat, sa katunayan, ay tila ngayon ay lubos na nararamdaman na sa kasuotan at tindig ng estranghero nang walang katalinuhan o kagandahang-asal ang umiiral. Ang pigura'y mataas at payat, at nababalot mula ulo hanggang paa ng mga damit ng libingan. Ang maskarang nagtatago ng mukha ay ginawang halos kahawig ng mukha ng isang naninigas na bangkay kaya ang masusing pagsusuri ay tiyak na nahirapan sa pagtuklas ng manlilinlang. Gayunpaman, ang lahat ng ito'y maaaring tiisin, kung hindi man maaprubahan, ng mga baliw na nagsasaya sa paligid. Ngunit ang payaso'y umabot pa sa puntong ginagaya ang tipo ng Pulang Kamatayan. Ang kanyang damit ay puno ng dugo — at nabahiran ng matingkad na takot ang kanyang malapad na noo, kasama ang kanyang buong mukha.

Nang ang mga mata ni Prinsipe Prospero ay dumako sa mala-multong imaheng ito (na, sa isang mabagal at taimtim na paggalaw, na parang mas lubos na sumusuporta sa kanyang papel, ay paroo't parito sa mga mananayaw ng waltz) nakita siyang nangangatal, sa unang saglit na may matinding pangangatal alinman sa takot o pagkasuklam; ngunit, sa sumunod na saglit, namumula siya sa galit.

Ang Maskara ng Pulang Kamatayan, ni Edgar Allan Poe - Bahagi 2

Sa silid ding ito sa tapat ng kanlurang dingding nakatayo ang isang napakalaking orasang gawa sa itim na kahoy. Ang pendulo nito'y umuugoy pabalik-balik na may mahina, mabigat, at nakakabagot na tunog; at nang umikot ang minuto sa mukha, at malapit nang itakda ang oras, nagmula sa tansong baga ng orasan ang isang tunog na malinaw, malakas, malalim, at labis na musikal, ngunit may kakaibang nota at diin na, sa bawat paglipas ng isang oras, ang mga musikero ng orkestra ay napilitang huminto saglit sa kanilang pagtatanghal, upang makinig sa tunog; at sa gayon ay pilit na itinigil ng mga mananayaw ng waltz ang kanilang ebolusyon; at nagkaroon ng maikling kaguluhan sa masasayang pangkat; at, habang tumutunog pa ang mga kampana ng orasan, napansing ang mga nahihilo ay namumutla, at ang mga mas matanda at tahimik ay nagdarampi ng kanilang kamay sa kanilang noong parang nasa nalilitong pagmumuni-muni o pagninilay. Subalit nang tuluyang tumigil ang mga alingawngaw, isang mahinang tawanan ang agad kumalat sa pagtitipon; nagtinginan ang mga musikero at napangiti na lang kahit dama ang sariling kaba at kahangalan, at bumulong-bulong ng panata, sa bawat isa, na ang susunod na pagtunog ng orasan ay hindi magdudulot ng katulad na emosyon sa kanila; at matapos ang animnapung minuto, (na sumasaklaw sa tatlong libo at animnaraang segundo ng lumilipad na Oras,) ay may isa pang pagtunog ng orasan, at pagkatapos ay nagkaroon ng parehong kaguluhan at panginginig at pagninilay tulad ng dati.

Bagamat sa kabila ng mga iyon, ito'y isang masaya at kahanga-hangang pagsasaya. Kakaiba ang panlasa ng duke. Mayroon siyang mahusay na mata para sa mga kulay at epekto. Hindi niya pinansin ang dekorasyon ng simpleng moda. Ang mga plano niya'y matatapang at nag-aalab, at ang mga konsepto niya'y nagniningning sa barbarong kinang. May ilang mag-iisip na baliw siya. Nadama ng kanyang mga tagasunod na hindi siya baliw. Kinakailangang marinig, makita, at mahawakan siya upang matiyak na hindi siya baliw.

Siya ang nag-utos, sa malaking bahagi, ng mga nagagalaw na palamuti ng pitong silid, sa okasyon ng dakilang pagdiriwang na ito; at ang sarili niyang panlasa ang nagbigay ng karakter sa mga mapagbalatkayo. Tiyaking sila'y katawa-tawa. Maraming silaw, kinang, at kakaibang lasa, at pantasya — karamihan sa mga nakita na sa "Hernani". May mga pigurang arabeskong may hindi angkop na paa at ayos. May mga nahihibang na pantasya tulad ng moda ng baliw. Maraming naggagandahan, maraming walang habas, maraming kakaiba, bagay na kakila-kilabot, at hindi kaunti ang maaaring pumukaw ng pagkasuklam. Sa katunayan, sa pagpabalik-balik sa pitong silid ay may napakaraming nasusundang panaginip. At ang mga panaginip na ito'y namimilipit sa loob at paligid na kumukuha ng hibla sa mga silid, at nagiging sanhi ng magulong musika ng orkestrang tila alingawngaw ng kanilang mga hakbang. At, biglaan, tumunog ang itim na orasang nakalagay sa bulwagan ng pelus. At pagkatapos, sa ilang saglit, lahat ay nanatili, at lahat na'y tumahimik maliban sa tinig ng orasan. Naninigas ang mga panaginip habang nakatindig. Subalit naglaho ang alingawngaw ng tugtog — saglit lamang ang mga iyon — at isang magaan, bahagyang payapang tawanan ang sumunod sa kanila habang sila'y paalis. At ngayon ay muling lumalakas ang musika, at ang mga panaginip ay nabubuhay, at pumipihit nang mas masaya kaysa dati, kumukuha ng hibla mula sa maraming makulay na bintana kung saan dumadaloy ang mga sinag mula sa mga tungko. Ngunit sa silid na nasa pinakakanluran ng pito, wala nang mga nakamaskarang nangangahas; sapagkat ang karimlan ay pawala na; at may dumadaloy na mas matingkad na kulay dugong liwanag sa mga salamin; at ang kadiliman ng mga telang pusikit ay sumisilip; at sa kanyang ang paa ay nahuhulog sa itim na karpet, ay nagmumula sa malapit na orasan ng itim na kahoy ang isang mahinang tunog na mas taimtim at mas mariin kaysa anumang nakakarating sa kanilang mga tainga na nagpapakasasa sa mas liblib na mga kasiyahan ng ibang silid.

Ang Maskara ng Pulang Kamatayan, ni Edgar Allan Poe - Bahagi 1

Ang Maskara ng Pulang Kamatayan

ni Edgar Allan Poe

Matagal nang winasak ng "Pulang Kamatayan" ang bansa. Walang salot na naging ganito kalaki ang nakamamatay, o kakila-kilabot. Dugo ang Avatar nito at tatak — ang pamumula at ang kakila-kilabot ng dugo. May mga matitinding kirot, at biglaang pagkahilo, at pagkatapos ay matinding pagdurugo sa mga butas ng balat, na may kasamang pagkatunaw. Ang mga pulang mantsa sa katawan at lalo na sa mukha ng biktima, ang nagbabawal sa kanya sa tulong at pakikiramay ng kanyang kapwa. At ang buong panlulupig, paglala at pagtatapos ng sakit, ay naganap sa loob lang ng kalahating oras.

Ngunit masaya si Prinsipe Prospero, walang takot, at matalino. Nang ang kanyang mga nasasakupan ay halos wala nang tao, tinawag niya sa kanyang harapan ang isang libong matatalino at masayang kaibigan mula sa mga kabalyero at mga dama ng kanyang korte, at kasama ang mga ito ay nanahan sa isa sa kanyang kumbento sa kastilyo. Isa iyong malawak at kahanga-hangang istraktura, na nilikha ng prinsipe mula sa sarili niyang kakaiba ngunit marangal na panlasa. Isang matibay at mataas na dingding ang bumabalot dito. Ang dingding na ito'y may mga pintuang bakal. Ang mga alalay, pagpasok, ay nagdala ng mga hurno at maso at hinihinang ang mga turnilyo. Nagpasya silang huwag mag-iwan ng mga bakas ng pagpasok o paglabas para sa mga biglaang udyok ng kawalang pag-asa o ng pagkabaliw mula sa loob. Sapat ang mga kagamitan sa kumbento. Sa ganitong mga pag-iingat, maaaring labanan ng mga alalay ang pagkahawa. Maaaring pangalagaan ng panlabas na mundo ang sarili nito. Samantala, kahangalan ang magdalamhati, o mag-isip. Inilaan ng prinsipe ang lahat ng kagamitan ng kasiyahan. May mga bugok, may mga biglaang nilikha, may mga mananayaw, may mga musikero, may Kagandahan, may alak. Lahat ng ito at ang seguridad ay nasa loob. Sa labas ay ang "Pulang Kamatayan".

Malapit na sa pagtatapos ng ikalimang o ikaanim na buwan ng kanyang pag-iisa, at habang ang salot ay nagngangalit nang napakalakas, inaliw ni Prinsipe Prospero ang kanyang libu-libong kaibigan sa isang maskaradong sayawan nang may pinaka-hindi pangkaraniwang kariktan.

Isang karangyaan ang tanawing iyon, isang pagbabalatkayo. Ngunit hayaan mo muna akong magkwento tungkol sa mga silid kung saan ito ginanap. Pito iyon — isang imperyal ng mga tagapaglingkod. Gayunpaman, sa maraming palasyo, ang mga ganitong istruktira'y binubuo ng mahahaba at tuwid na tanawin, habang ang mga natitiklop na pinto ay halos dumudulas pabalik sa mga dingding sa magkabilang panig, kaya't ang tanawin ng buong lawak ay halos hindi nahahadlangan. Dito, ibang-iba ang kalagayan, gaya ng inaasahan mula sa pagmamahal ng duke sa kakaiba. Ang mga apartment ay napaka-hindi pantay ang pagkakaayos kaya't ang pangitain ay sumasaklaw lamang ng higit sa isa sa bawat pagkakataon. Mayroong isang matalim na pagliko sa bawat dalawampu o tatlumpung yarda, at sa bawat pagliko ay may kakaibang epekto. Sa kanan at kaliwa, sa gitna ng bawat dingding, isang matangkad at makitid na bintanang Gothic ang nakatanaw sa isang saradong pasilyong humahabol sa mga paikot-ikot na bahagi ng istruktura. Ang mga bintanang ito ay gawa sa makukulay na salamin na ang kulay ay iba-iba alinsunod sa nangingibabaw na kulay ng mga dekorasyon ng silid kung saan ito bumubukas. Na sa dulong silangan ay nakasabit, halimbawa sa bughaw —at matingkad na bughaw ang mga bintana nito. Ang pangalawang silid ay kulay lila sa mga palamuti at tapiserya nito, at dito ay lila ang mga salamin. Ang ikatlo ay kulay luntian sa kabuuan, gayundin ang mga bintana. Ang ikaapat ay may mga muwebles at ilaw na kulay kahel — ang ikalima ay puti — ang ikaanim ay biyoleta. Ang ikapitong silid ay nababalutan ng mga itim na tapiseryang pelus na nakasabit sa buong kisame at pababa sa mga dingding, na nahuhulog nang mabibigat sa ibabaw ng isang karpet na gawa sa parehong materyal at kulay. Ngunit sa silid na ito lamang, ang kulay ng mga bintana ay hindi tumutugma sa mga dekorasyon. Ang mga bintana rito'y iskarlata — isang matingkad na kulay ng dugo. Ngayon, wala sa alinman sa pitong silid ang mayroong anumang lampara o kandelabro, sa gitna ng masaganang ginintuang palamuting nakakalat papunta at pabalik o nakasalalay sa bubong. Walang anumang uri ng liwanag na nagmumula sa lampara o kandila sa loob ng istruktura ng mga silid. Ngunit sa mga pasilyo na sumusunod sa istruktura, nakatayo, sa tapat ng bawat bintana, ang isang mabigat na tungko, na may dalang nagbabagang apoy, na nagpapalabas ng mga sinag nito sa makulay na salamin at sa gayon ay maliwanag na nagpapaningning sa silid. At sa gayon ay nabuo ang maraming magarbo at kamangha-manghang anyo. Ngunit sa kanluran o itim na silid, kaytindi ng epekto ng liwanag ng apoy na tumatagos sa madilim na mga tabing sa mga salaming kulay dugo, at nagdulot ng matinding kakila-kilabot na tanawin sa mukha ng mga pumapasok, kaya't kakaunti sa grupo ang may sapat na lakas ng loob na tumuntong sa loob ng mga bakuran nito.