Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 7

Isang araw ng Linggo, habang naglalakad siya sa Champs Élysées upang magpahinga pagkatapos ng linggong trabaho, bigla niyang nakita ang isang babaeng naglalakad kasama ang isang bata. Si Aling Forestier iyon, bata pa, maganda pa rin, at kaakit-akit pa rin.

Napukaw ang damdamin ni Aling Loisel. Dapat ba niya itong kausapin? Aba'y Oo naman. At ngayong nakapagbayad na siya, sasabihin na niya ang lahat. Bakit hindi?

Lumapit siya rito.

"Magandang umaga, Jeanne."

Ang isa naman, nagulat na tinawag nang pamilyar ng karaniwang babaeng ito, ay hindi siya nakilala. Nauutal siyang nagsabi:

"Subalit - ginang - hindi ko alam. Malamang nagkamali ka."

"Hindi, ako si Mathilde Loisel."

Umiyak ang kanyang kaibigan.

"Oh! ... kawawang Mathilde ko, ang laki ng pinagbago mo! ..."

"Oo, dumanas ako ng ilang paghihirap simula noong huli kitang makita, at maraming paghihirap ... at lahat dahil sa iyo! ..."

"Ako? Paano nangyari iyon?"

"Naaalala mo ba 'yung kwintas na diyamanteng pinahiram mo sa akin para isuot sa piging ng Ministeryo?"

"Oo. Aba?"

"Nawala ko."

"Anong ibig mong sabihin? Ibinalik mo na."

"Ibinalik ko sa iyo ang isa pang katulad niyon. At inabot kami ng sampung taon upang mabayaran iyon. Hindi iyon naging madali para sa amin, kakaunti lang ang mayroon kami. Subalit sa wakas ay natapos na rin, at natutuwa ako."

Natigilan si Aling Forestier.

"Sabi mo bumili ka ng kwintas na diyamante para palitan ang akin?"

"Oo; hindi mo ba napansin iyon? Magkamukha sila."

Sa labis na oagkaantig, hinawakan ni Aling Forestier ang kanyabg dalawang kamay.

At ngumiti siyang may kagalakan na sabay na may pagmamalaki at pagiging mahinhin.

Si Madame Forestier, na labis na naantig, ay hinawakan ang kanyang mga kamay.

"Oh, kawawang Mathilde ko! Aba, ang kwintas ko ay pwet ng baso lamang! Ang halaga niyon ay wala pang limang daang francs!"

Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 6

Mula noon, batid na ni Aling Loisel ang kagimbal-gimbal na buhay ng napakamahihirap. Ngunit ginampanan niya ang kanyang bahagi nang buong kabayanihan. Ang kakila-kilabot na utang ay dapat bayaran. Babayaran niya iyon. Pinaalis nila ang kanilang katulong; nagpalit sila ng tuluyan; nagrenta sila ng silid sa kisame sa ilalim ng bubong.

Nalaman niya ang nakakapagod na gawaing bahay, ang kasuklam-suklam na gawain sa kusina. Naghuhugas siya ng mga pinggan, nasisira ang kanyang mga malarosas na kuko sa mga mamantikang kaldero at ilalim ng mga kawali. Hinuhugasan niya ang maruming linen, ang mga kamiseta at ang mga basahan, na isinabit niya upang matuyo sa sampayan; dinadala niya ang basura pababa sa kalye tuwing umaga, at binubuhat ang timba ng tubig, humihinto sa bawat palapag upang makahinga. At, nakadamit tulad ng isang karaniwang tao, pumupunta siya sa magpuprutas, ang groseriya, ang magkakatay ng karne, ang kanyang basket sa kanyang braso, nakikipagtawaran, nilalait, nakikipaglaban para sa bawat kaaba-abang bagol.

Bawat buwan kailangan nilang magbayad ng ilang mga tala, baguhin ang iba, makakuha ng mas maraming panahon.

Ang kanyang asawa ay nagtatrabaho tuwing gabi, gumagawa ng mga kaperahan para sa isang mangangalakal, at madalas, hanggang hatinggabi, siya ay nakaupo sa pagkopya ng isang manuskrito sa limang bagol sa isang pahina.

At ang ganitong buhay ay tumagal ng sampung taon.

Sa pagtatapos ng sampung taon nabayaran nila ang lahat, lahat-lahat, sa tantiya ng usurero at sa mga akumulasyon ng tambalang interes.

Mukhang matanda na ngayon si Aling Loisel. Siya'y naging malakas, matigas at magaspang tulad ng lahat ng kababaihan ng mahihirap na sambahayan. Sa buhok na sinuklay ang kalahati, na ang mga palda'y nakapilipit, at namumula ang mga kamay, malakas siyang nagsasalita habang hinuhugasan ang sahig gamit ang malalakas na lagaslas ng tubig. Ngunit kung minsan, kapag ang kanyang asawa ay nasa opisina, siya ay nakaupo malapit sa bintana at naiisip ang gabing iyon sa piging noon pa man, kung kailan napakaganda niya at labis na hinahangaan.

Ano kaya ang mangyayari kung hindi nawala ang kwintas na iyon sa kanya? Sino ang nakakaalam, sinong makakaalam? Kakaiba ang buhay, pabagu-bago! Gaano kapiranggot ang kailangan upang ang isang tao'y mapahamak o mailigtas!

*

Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 5

Isang linggo ang nakalipas, nawalan na sila ng pag-asa.

At si Loisel, na tumanda ng limang taong gulang, ay nagpahayag:

"Pag-usapan natin paano papalitan ang alahas."

Kinabukasan, kinuha nila ang kahong kinalagyan niyon, at pumunta sa mag-aalahas na ang pangalan ay natagpuan nila sa kahon. Sumangguni siya sa kanyang mga libro.

"Hindi po ako, ale, ang nagbenta ng kuwintas; ako lang ang nagbigay ng kahon."

At kaya't nagpalipat-lipat sila sa mga mag-aalahas, naghahanap ng kuwintas na katulad ng nawala, sinusuri ang kanilang mga alaala, dama nila ang sakit ng kalungkutan at paghihirap.

Sa isang tindahan sa Palais Royal, nakakita sila ng isang hibla ng mga diyamanteng tila eksakto kung ano ang kanilang hinahanap. Nagkakahalaga iyon ng apatnapung libong francs. Maaari nila itong makuha sa halagang tatlumpu't anim na libo.

Kaya't nagmakaawa sila sa mag-aalahas na huwag itong ibenta sa loob ng tatlong araw. At gumawa sila ng kasunduang ibabalik niya ito sa halagang tatlumpu't apat na libong francs kung ang nawalang kuwintas ay matagpuan bago matapos ang Pebrero.

Si Loisel ay may labingwalong libong francs na iniwan sa kanya ng kanyang ama. Iuutang ng kanyang asawa ang natitira.

At nanghiram nga ito, humihingi ng isang libong francs mula sa isang kakilala, limang daan mula sa isa pa, limang louis dito, tatlong louis doon. Nagbigay siya ng mga sulat, gumawa ng mga masamang nakakasira, nakipag-ugnayan sa mga usurero, sa lahat ng uri ng nagpapautang. Isinakripisyo niya ang natitirang bahagi ng kanyang buhay, ipinagsapalaran ang pagpirma sa mga sulat nang hindi alam kung matutupad niya ang mga iyon, at, takot sa paghihirap na darating pa, sa madilim na paghihirap na malapit nang dumating sa kanya, sa posibilidad ng bawat pisikal na kahirapan at bawat moral na pagpapahirap na malapit niyang danasin, pumunta siya upang kunin ang bagong kuwintas, at inilapag sa harap ng mag-aalahas ang tatlumpu't anim na libong francs.

Nang ibalik ni Aling Loisel ang kuwintas, malamig na sinabi ni Aling Forestier:

"Dapat ay ibinalik mo ito nang mas maaga, baka kailanganin ko pa ito."

Sa ikalulugod ng kanyang kaibigan, hindi niya binuksan ang kahon. Kung nalaman niya ang kapalit, ano kaya ang iisipin niyon? Ano kaya ang sasabihin niya? Ituring kaya nito ang kanyang kaibigan na isang magnanakaw?

*

Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 4

Dumating ang araw ng piging. Naging matagumpay si Aling Loisel. Mas maganda siya kaysa ibang babae, elegante, mabait, nakangiti, at puno ng kagalakan. Tinitigan siya ng mga kalalakihan, tinanong ang kanyang pangalan, at sinubukang ipakilala. Gusto ng lahat ng opisyal ng gabinete na makipagsayaw ng waltz sa kanya. Napansin siya ng ministro.

Sumayaw siya ng magaslaw, nang may pagsinta, lango sa kasiyahan, kinalimutan ang lahat dahil sa kanyang kagandahan, sa kaluwalhatian ng kanyang tagumpay, sa animo'y alapaap ng kaligayahan, na binubuo ng lahat ng paggalang na ito, lahat ng paghangang ito, lahat ng nagising na mga pagnanasang ito, ng pakiramdam ng tagumpay na napakatamis sa puso ng isang babae.

Umalis siya bandang ikaapat ng madaling araw. Humihilik ang kanyang asawa mula hatinggabi sa isang maliit at walang nakatirang silid kasama ang tatlong iba pang ginoong ang mga asawa'y nagsasaya.

Inihagis ng kanyang asawa sa kanyang balikat ang mga damit na dala nito para sa kanya sa labas, ang mga mainam na damit ng isang ordinaryong buhay, na ang kahirapan ay lubhang naiiba sa kagandahan ng damit pangsayaw. Naramdaman niya ito at nais niyang tumakas, upang hindi siya mapansin ng ibang babaeng nakabalot sa kanilang sarili ng mamahaling mabalahibong panlamig.

Pinigilan siya ni Loisel.

"Sandali lang, sisipunin ka sa labas. Maghahanap ako ng taksi."

Ngunit hindi ito nakinig sa kanya, at mabilis na bumaba ng hagdan. Nang sila'y nasa kalye na, wala silang nakitang taksi, at nagsimulang maghanap, sinisigawan ang mga nagmamaneho ng taksing nakita nilang dumadaan sa may di kalayuan.

Desperado silang naglakad pababa patungo sa Seine, nanginginig sa lamig. Sa wakas ay natagpuan nila sa pantalan ang isa sa mga lumang panggabing taksing makikita lamang sa Paris pag dumilim na, na parang nahihiya silang ipakita ang kanilang kawalanghiyaan sa araw.

Ibinaba sila sa kanilang pintuan sa Rue des Martyrs (Daan ng mga Martir), at malungkot na umakyat sa hagdan patungo sa kanilang apartment. Tapos na ang lahat, para sa kanya. At naaalala niyang kailangan niyang bumalik sa kanyang opisina ng alas-diyes.

Sa harap ng salamin, hinubad niya ang mga damit sa nakasampay sa kanyang balikat, at tiningnan ang sarili sa huling pagkakataon sa buong kaluwalhatian nito. Ngunit bigla siyang napasigaw. Wala na ang kwintas sa kanyang leeg!

"Anong nangyari?" tanong ng kanyang asawa, na halos nakahubad na.

Humarap siya sa kanya, na takot na takot.

"Mayroon ako... Mayroon ako... Wala na ang kwintas ni Aling Forestier."

Tumayo siya, nalilito.

"Ano! ... paano! ... Imposible iyon!"

Hinanap nila iyon sa mga tinupi niyang damit, ang mga tupi ng kanyang balabal, ang mga bulsa, kung saan-saan. Ngunit hindi nila ito mahanap.

"Sigurado ka bang suot mo pa rin iyon noong iniwan mo ang sayawan?" tanong niya.

"Oo. Nahawakan ko pa iyon sa pasilyo sa Ministry."

"Subalit kung nawala mo iyon sa kalye, malamang ay narinig natin itong nahulog. Siguro ay nasa loob ng taksi."

"Oo. Malamang iyon nga. Nakuha mo ba ang numero ng taksi?"

"Hindi. At ikaw, hindi mo ba napansin?"

"Hindi."

Nagkatitigan sila, natigilan. At muli, isinuot ni Loisel ang kanyang mga damit.

"Babalik ako," sabi ng lalaki, "sa buong rutang nilakad natin, tingnan ko kung mahahanap ko iyon."

Umalis ito. Nanatili siyang nakasuot ng kanyang damit-pansayaw ng buong gabi, walang lakas upang matulog, nakaupo sa isang bangkô, walang apoy sa apuyan, blangko ang isip.

Bumalik ang kanyang asawa bandang ikapito ng uamaga. Hindi niya nahanap.

Pumunta ito sa pulisya, sa mga pahayagan para mag-alok ng gantimpala, sa mga kompanya ng taksi, nagbakasakali saanman may kaunting pag-asa.

Naghintay siya buong araw, sa parehong kalagayan ng kawalang pag-asa mula bago maganap ang nakakatakot na pangyayaring ito.

Bumalik si Loisel kinagabihan, isang hungkag at maputlang pigura; wala siyang natagpuan.

"Kailangan mong sumulat sa iyong kaibigan," sabi ng kanyang asawa, "sabihin sa kanyang nabali mo ang kawit ng kanyang kuwintas at pinapaayos mo ito. Bibigyan tayo nito ng dagdag na panahon upang maghanap pa."

Sumulat siya ayon sa sinabi ng kanyang asawa.

*

Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 3

Malapit na ang araw ng piging, at tila malungkot, hindi mapakali, at balisa si Aling Loisel. Gayunpaman, handa na ang kanyang damit. Isang gabi, sinabi sa kanya ng kanyang asawa:

"Anong problema? Kakaiba ang iyong kinikilos nitong nakaraang tatlong araw."

Sumagot siya: "Nalulungkot ako't wala akong alahas, kahit isang bato man lang na maisusuot. Magmumukha akong mahirap. Mas gugustuhin ko pang hindi pumunta sa piging."

"Maaari kang magsuot ng mga bulaklak," sabi nito, "Usong-uso naman iyon sa ganitong panahon. Sa halagang sampung franc, makakakuha ka ng dalawa o tatlong magagandang rosas."

Hindi siya kumbinsido.

"Hindi; wala nang mas nakakahiya pa kaysa sa magmukhang mahirap sa gitna ng maraming mayayamang babae."

"Napakatanga mo!" sigaw ng kanyang asawa. "Pumunta ka at bisitahin ang kaibigan mong si Aling Forestier at pakiusapan kang pahiramin ka muna ng ilang alahas. Kilala mo naman siya, eh."

Napasigaw siya sa tuwa.

"Aba'y oo, hindi ko agad naisip iyon, ah."

Kinabukasan, pumunta siya sa bahay ng kanyang kaibigan at sinabi ang kanyang suliranin.

Pumunta si Aling Forestier sa kanyang aparador na may salamin, kumuha ng isang malaking kahon, ibinalik ito, binuksan, at sinabi kay Aling Loisel:

"Pumili ka, amiga ko."

Una ay nakakita siya ng ilang pulseras, pagkatapos ay isang kuwintas na perlas, pagkatapos ay isang gintong kurus na Venetian na may mga mahahalagang bato, na napakahusay ng pagkakagawa. Sinubukan niya ang mga alahas sa salamin, nag-alangan, hindi niya matiis na kunin iyon, at ibalik ang mga iyon. Paulit-ulit niyang tinatanong:

"Wala na ba?"

"Oo, bakit. Ngunit hindi ko alam kung ano ang gusto mo."

Bigla niyang naisip ang isang itim na kahon na satin, na laman ang isang napakagandang kuwintas na diyamante, at ang kanyang puso ay nagsimulang tumibok sa hindi mapigilang pagnanasa. Nanginig ang kanyang mga kamay nang kinuha niya iyon. Isinuot niya ito sa kanyang leeg, sa ibabaw ng kanyang damit na may mataas na leeg, at natulala sa labis na kaligayahan habang tinitingnan ang kanyang sarili.

Pagkatapos ay nagtanong siya nang may pag-aalala, nag-aalangan:

"Pahihiramin mo ba ako nito, ito lang?"

"Oo, siyempre."

Ikinapit niya ang kanyang mga bisig sa leeg ng kanyang kaibigan, niyakap ito nang buong pagmamahal, pagkatapos ay umalis dala ang kanyang kayamanan.

*

Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 2

Isang gabi, masayang umuwi ang kanyang asawa, hawak ang isang malaking sobre.

"Tingnan mo," sabi niya, "may ibibigay ako para sa iyo."

Pinunit niya ang papel at inilabas ang isang kard, kung saan nakasulat ang mga salitang:

"Ang Ministro ng Edukasyon at si Ginang Georges Rampouneau ay humihiling ng piging sa pagsasama nina G. at Ginang Loisel sa Ministri, sa Lunes ng gabi, Enero 18."

Sa halip na matuwa, gaya ng inaasahan ng kanyang asawa, inihagis niya ang imbitasyon sa mesa nang may sama ng loob, at bumulong:

"Anong gusto mong gawin ko riyan?"

"Subalit, mahal ko, akala ko matutuwa ka. Hindi ka lumalabas, at magiging napakagandang okasyon iyon! Nahirapan akong makuha iyon. Lahat ay gustong pumunta; napaka-eksklusibo nito, at hindi sila nagbibigay ng maraming imbitasyon sa mga klerk. Naroon ang buong ministeryo."

Nakatitig siya sa kanya nang may pagkairita, at may pagkainip na sinabing:

"At ano ang inaasahan mong isusuot ko kung pupunta ako?"

Hindi niya naisip iyon. Nauutal niyang sabi:

"Aba, 'yung damit na suot mo papunta sa teatro. Mukhang napakaganda para sa akin..."

Natigilan siya't nalungkot nang makitang umiiyak ang kanyang asawa. Dalawang malalaking luha ang dahan-dahang tumulo mula sa gilid ng mga mata nito patungo sa gilid ng kanyang bibig. Nauutal niyang sabi:

"Anong problema? Ha?"

Sa matinding pagsisikap, nalampasan niya ang kanyang kalungkutan at sumagot sa mahinahong tinig, habang pinupunasan ang kanyang basang pisngi:

"Wala. Wala lang akong damit kaya hindi ako makakapunta sa piging na iyan. Ibigay mo ang imbitasyon mo sa isang kaibigan na ang asawa'y may mas maganda ang damit kaysa akin."

Nalungkot siya, ngunit sinubukan ulit:

"Tingnan natin, Mathilde. Magkano ang halaga ng isang nababagay na damit na magagamit mo ulit sa ibang pagkakataon, isang bagay na napakasimple?"

Sandali siyang nag-isip, kinukwenta ang halaga, at iniisip din kung magkano ang maaari niyang hilingin nang walang agarang pagtanggi at isang nababahalang bulalas mula sa matipid na tindero.

Subalit nag-alangan siyang tumugon:

"Hindi ko alam nang eksakto, subalit sa palagay ko'y magagawa ko ito gamit ang apatnaraang franc."

Medyo namutla siya, dahil nag-iipon siya ng eksaktong halagang iyon upang makabili ng baril at makapagpasaya nang sumunod na tag-araw, sa probinsya malapit sa Nanterre, kasama ang ilang kaibigang namamaril doon tuwing Linggo.

Gayunpaman, sinabi niya:

"Sige, bibigyan kita ng apatnaraang franc. Ngunit subukan mong bumili ng napakagandang damit."

*

Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 1

Ang Kwintas

ni Guy de Maupassant

Malayang salin ni Gregorio V. Bituin Jr.

Isa siya sa mga dilag na ipinanganak na maganda at kaakit-akit, na animo'y isang pagkakamali ng tadhana, sa isang pamilya ng mga klerk. Wala siyang dote, walang inaasahan, walang paraan upang makilala, maunawaan, mahalin o mapangasawa ng isang lalaking mayaman at kilala; kaya hinayaan niyang makasal siya sa isang batang opisyal ng Ministri ng Edukasyon.

Payak ang kanyang pananamit sapagkat hindi pa siya nakakabili ng mas maganda pa, ngunit siya'y malungkot na parang dati siyang mayaman. Hindi nabibilang ang mga kababaihan sa isang kasta o uri; hinalinhan ng kanilang kagandahan, biyaya, at likas na alindog ang kanilang kapanganakan at pamilya. Ang likas na kaselanan, ang natatanging kagandahan at mabilis na pag-iisip ang nagtatakda ng kanilang lugar sa lipunan, at ang mga anak na babae ng mga karaniwang tao ay ginagawang kapantay ng pinakamagagandang babae.

Walang katapusan ang kanyang pagdurusa, pakiramdam niya ay may karapatan siya sa lahat ng masasarap na pagkain at luho sa buhay. Nagdusa siya dahil sa hirap ng kanulang tahanan habang tinititigan ang maruruming dingding, ang mga lumang upuan at ang mga pangit na kurtina. Ang lahat ng mga bagay na ito, na hindi man lang mapansin ng ibang babaeng kanyang kauri, ay nagpapahirap at nagpapagalit sa kanya. Ang pagkakita sa batang babaeng Brenton na gumagawa ng kanyang mga gawaing-bahay ay pumuno sa kanya ng matinding panghihinayang at mga pantasya ng kawalang pag-asa. Nanaginip siya ng mga payapang silid-panloob na nakasabit sa mga tapiserya ng Silangan, na naiilawan ng mga sulo mula sa itaas na may mga lalagyang tanso, habang ang dalawang matangkad na lalaking nakasuot ng pantalong hanggang tuhod ay natutulog sa malalaking tumba-tumba, inaantok dahil sa matinding init ng kalan. Nanaginip siya ng malalawak na sala na nilagyan ng mga pambihirang lumang seda, mga eleganteng muwebles na puno ng mga walang kasinghalagang palamuti, at mga nakakaakit na maliliit na silid, pinabanguhan, na nilikha upang sa pagsapit ng hapon ay makipagtalamitam sa malalapit na kaibigan - mga sikat, hinahanap na mga lalaki, na kinaiinggitan at hinahangad ng lahat ng kababaihan.

Nang umupo siya upang maghapunan sa isang bilog na mesang natatakpan ng isang tatlong-araw na gulang na tela sa tapat ng kanyang asawa, nang itinaas ang takip ng sopas, ay sumigaw nang may pananabik, "Ah! Nilagang baka! Ano pa kaya ang mas masarap," nanaginip siya ng masasarap na hapunan, ng kumikinang na mga kubyertos, ng mga tapiseryang pumupuno sa mga dingding ng mga pigura mula sa ibang panahon at mga kakaibang ibon sa mga kagubatan ng diwata; Nanaginip siya ng masasarap na putaheng inihahain sa magagandang pinggan, ng mga anasan ng katapangang pinakikinggan nang may mahiwagang ngiti habang kinakain ang kulay rosas na laman ng isdang tritsa o ang mga pakpak ng pugo.

Wala siyang damit, walang alahas, wala; at ito lamang ang mga bagay na minamahal niya. Pakiramdam niya'y ginawa siya para sa kanila lamang. Gusto niyang maakit, kainggitan, kahumalingan, at hanapin.

Mayroon siyang isang mayamang kaibigan, isang dating kaklase sa kumbento, na ayaw na niyang bisitahin dahil labis siyang nagdusa nang siya'y umuwi. Sa maraming araw pagkatapos, manangagis siya sa kalungkutan, panghihinayang, kawalang pag-asa at paghihirap.

*

Barok na salin

BAROK NA SALIN

batid mo pag di Pinoy magsalitâ

parang pananagalog ng Kastilà

kung salin ng google, mahahalatâ

pag barok ang salin ay kitang sadyâ

suriin ang salin sa pahayagan

imbes na "makatarungang dahilan..."

wika'y "makatarungan na dahilan..."

pati "agaran na..." imbes "agarang...

tulad ng salin ng A.I. sa dyaryo

imbes sinulat ay "sa kwentong ito..."

nakasulat ay: "sa kwento na ito..."

batid mo agad na di Pilipino

isa pa: "para sa biktima na si..."

dapat ito'y "para sa biktimang si..."

parang Kastilaloy ang pagkasabi

sinalin na nga'y di pa pinagbuti

di na ba napupuna ng patnugot

ang ganyan? ako'y walang maisagot

google at AI, kayrami pang gusot

na pag binasa mo'y nakalulungkot

- gregoriovbituinjr.

02.03.2026

* mula sa pahayagang Bulgar, Pebrero 2, 2026, p.9

Pagsasalin

PAGSASALIN

noong nakaburol si ama, ako'y nagsasalin

o translasyon mula Ingles hanggang sa wika natin

naospital at namatay si misis, nagsasalin

ngayong Undas, mayroon ding tinatapos na salin

anupa't pagsasalin na'y akibat na trabaho

ng inyong lingkod, bahagi na niring pagkatao

trabahong maselan, konsentrasyon talaga ito

lalo't isinasalin ay libro o dokumento

pagsasalin na'y ginagawang buong katapatan

sa ganyang larangan nakilala ang kakayahan

ekstrang trabaho ng pultaym na tibak na Spartan

bukod pa sa gawaing magsulat sa pahayagan

kung kumita ng konti, upang mabuhay na'y sapat

subalit sa utang ay di magkakasyang pambayad

sa tiwalà, ako'y lubos na nagpapasalamat

kahit Undas, ang matapos ang salin yaring hangad

- gregoriovbituinjr.

11.01.2025

Sa pangungulila, ako'y naghihintay (salin)

SA PANGUNGULILA, AKO'Y NAGHIHINTAY

Nakita ko ang Igorot version ng awiting "In Grief I'm Waiting" sa isa pang songbook na walang pamagat kundi table of contents ang nasa harap na pahina. Binubuo iyon ng 192 pahina. Ang nasabing awit ay Bilang 652 na nasa pahina 190. Katabi niyon ang Igorot version ng Grace Before Meals at Grace After Meals.

Dahil Ingles ang pamagat ay hinanap ko ang English version sa table of contents. Ang bersyong Ingles ay Bilang 269 na nasa pahina 79. Nilitratuhan ko ang bersyong Igorot at bersyong Ingles habang isinalin ko naman ang bersyong Ingles sa wikang Filipino, na tulang may labindalawang pantig bawat taludtod, bagamat walang caesura o hati sa gitna ng taludtod.

Narito ang aking pagkakasalin:

Sa pangungulila, ako'y naghihintay

Habang nasa malayo ka, aking sinta

Ang aking puso'y tigib ng pagmamahal

Na napakamaluwalhati't matapat

Iniluha ko ang mga pinangarap

Na matagal pa rin kitang magsasama

Hanggang sa pagbabalik mo, pag-ibig ko'y 

Magdiringas, Hihintayin pa rin kita

- gregoriovbituinjr.

06.21.2025