Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 2

Isang gabi, masayang umuwi ang kanyang asawa, hawak ang isang malaking sobre.

"Tingnan mo," sabi niya, "may ibibigay ako para sa iyo."

Pinunit niya ang papel at inilabas ang isang kard, kung saan nakasulat ang mga salitang:

"Ang Ministro ng Edukasyon at si Ginang Georges Rampouneau ay humihiling ng piging sa pagsasama nina G. at Ginang Loisel sa Ministri, sa Lunes ng gabi, Enero 18."

Sa halip na matuwa, gaya ng inaasahan ng kanyang asawa, inihagis niya ang imbitasyon sa mesa nang may sama ng loob, at bumulong:

"Anong gusto mong gawin ko riyan?"

"Subalit, mahal ko, akala ko matutuwa ka. Hindi ka lumalabas, at magiging napakagandang okasyon iyon! Nahirapan akong makuha iyon. Lahat ay gustong pumunta; napaka-eksklusibo nito, at hindi sila nagbibigay ng maraming imbitasyon sa mga klerk. Naroon ang buong ministeryo."

Nakatitig siya sa kanya nang may pagkairita, at may pagkainip na sinabing:

"At ano ang inaasahan mong isusuot ko kung pupunta ako?"

Hindi niya naisip iyon. Nauutal niyang sabi:

"Aba, 'yung damit na suot mo papunta sa teatro. Mukhang napakaganda para sa akin..."

Natigilan siya't nalungkot nang makitang umiiyak ang kanyang asawa. Dalawang malalaking luha ang dahan-dahang tumulo mula sa gilid ng mga mata nito patungo sa gilid ng kanyang bibig. Nauutal niyang sabi:

"Anong problema? Ha?"

Sa matinding pagsisikap, nalampasan niya ang kanyang kalungkutan at sumagot sa mahinahong tinig, habang pinupunasan ang kanyang basang pisngi:

"Wala. Wala lang akong damit kaya hindi ako makakapunta sa piging na iyan. Ibigay mo ang imbitasyon mo sa isang kaibigan na ang asawa'y may mas maganda ang damit kaysa akin."

Nalungkot siya, ngunit sinubukan ulit:

"Tingnan natin, Mathilde. Magkano ang halaga ng isang nababagay na damit na magagamit mo ulit sa ibang pagkakataon, isang bagay na napakasimple?"

Sandali siyang nag-isip, kinukwenta ang halaga, at iniisip din kung magkano ang maaari niyang hilingin nang walang agarang pagtanggi at isang nababahalang bulalas mula sa matipid na tindero.

Subalit nag-alangan siyang tumugon:

"Hindi ko alam nang eksakto, subalit sa palagay ko'y magagawa ko ito gamit ang apatnaraang franc."

Medyo namutla siya, dahil nag-iipon siya ng eksaktong halagang iyon upang makabili ng baril at makapagpasaya nang sumunod na tag-araw, sa probinsya malapit sa Nanterre, kasama ang ilang kaibigang namamaril doon tuwing Linggo.

Gayunpaman, sinabi niya:

"Sige, bibigyan kita ng apatnaraang franc. Ngunit subukan mong bumili ng napakagandang damit."

*

Ang Kwintas - ni Guy de Maupassant, Bahagi 1

Ang Kwintas

ni Guy de Maupassant

Malayang salin ni Gregorio V. Bituin Jr.

Isa siya sa mga dilag na ipinanganak na maganda at kaakit-akit, na animo'y isang pagkakamali ng tadhana, sa isang pamilya ng mga klerk. Wala siyang dote, walang inaasahan, walang paraan upang makilala, maunawaan, mahalin o mapangasawa ng isang lalaking mayaman at kilala; kaya hinayaan niyang makasal siya sa isang batang opisyal ng Ministri ng Edukasyon.

Payak ang kanyang pananamit sapagkat hindi pa siya nakakabili ng mas maganda pa, ngunit siya'y malungkot na parang dati siyang mayaman. Hindi nabibilang ang mga kababaihan sa isang kasta o uri; hinalinhan ng kanilang kagandahan, biyaya, at likas na alindog ang kanilang kapanganakan at pamilya. Ang likas na kaselanan, ang natatanging kagandahan at mabilis na pag-iisip ang nagtatakda ng kanilang lugar sa lipunan, at ang mga anak na babae ng mga karaniwang tao ay ginagawang kapantay ng pinakamagagandang babae.

Walang katapusan ang kanyang pagdurusa, pakiramdam niya ay may karapatan siya sa lahat ng masasarap na pagkain at luho sa buhay. Nagdusa siya dahil sa hirap ng kanulang tahanan habang tinititigan ang maruruming dingding, ang mga lumang upuan at ang mga pangit na kurtina. Ang lahat ng mga bagay na ito, na hindi man lang mapansin ng ibang babaeng kanyang kauri, ay nagpapahirap at nagpapagalit sa kanya. Ang pagkakita sa batang babaeng Brenton na gumagawa ng kanyang mga gawaing-bahay ay pumuno sa kanya ng matinding panghihinayang at mga pantasya ng kawalang pag-asa. Nanaginip siya ng mga payapang silid-panloob na nakasabit sa mga tapiserya ng Silangan, na naiilawan ng mga sulo mula sa itaas na may mga lalagyang tanso, habang ang dalawang matangkad na lalaking nakasuot ng pantalong hanggang tuhod ay natutulog sa malalaking tumba-tumba, inaantok dahil sa matinding init ng kalan. Nanaginip siya ng malalawak na sala na nilagyan ng mga pambihirang lumang seda, mga eleganteng muwebles na puno ng mga walang kasinghalagang palamuti, at mga nakakaakit na maliliit na silid, pinabanguhan, na nilikha upang sa pagsapit ng hapon ay makipagtalamitam sa malalapit na kaibigan - mga sikat, hinahanap na mga lalaki, na kinaiinggitan at hinahangad ng lahat ng kababaihan.

Nang umupo siya upang maghapunan sa isang bilog na mesang natatakpan ng isang tatlong-araw na gulang na tela sa tapat ng kanyang asawa, nang itinaas ang takip ng sopas, ay sumigaw nang may pananabik, "Ah! Nilagang baka! Ano pa kaya ang mas masarap," nanaginip siya ng masasarap na hapunan, ng kumikinang na mga kubyertos, ng mga tapiseryang pumupuno sa mga dingding ng mga pigura mula sa ibang panahon at mga kakaibang ibon sa mga kagubatan ng diwata; Nanaginip siya ng masasarap na putaheng inihahain sa magagandang pinggan, ng mga anasan ng katapangang pinakikinggan nang may mahiwagang ngiti habang kinakain ang kulay rosas na laman ng isdang tritsa o ang mga pakpak ng pugo.

Wala siyang damit, walang alahas, wala; at ito lamang ang mga bagay na minamahal niya. Pakiramdam niya'y ginawa siya para sa kanila lamang. Gusto niyang maakit, kainggitan, kahumalingan, at hanapin.

Mayroon siyang isang mayamang kaibigan, isang dating kaklase sa kumbento, na ayaw na niyang bisitahin dahil labis siyang nagdusa nang siya'y umuwi. Sa maraming araw pagkatapos, manangagis siya sa kalungkutan, panghihinayang, kawalang pag-asa at paghihirap.

*