Isang gabi, masayang umuwi ang kanyang asawa, hawak ang isang malaking sobre.
"Tingnan mo," sabi niya, "may ibibigay ako para sa iyo."
Pinunit niya ang papel at inilabas ang isang kard, kung saan nakasulat ang mga salitang:
"Ang Ministro ng Edukasyon at si Ginang Georges Rampouneau ay humihiling ng piging sa pagsasama nina G. at Ginang Loisel sa Ministri, sa Lunes ng gabi, Enero 18."
Sa halip na matuwa, gaya ng inaasahan ng kanyang asawa, inihagis niya ang imbitasyon sa mesa nang may sama ng loob, at bumulong:
"Anong gusto mong gawin ko riyan?"
"Subalit, mahal ko, akala ko matutuwa ka. Hindi ka lumalabas, at magiging napakagandang okasyon iyon! Nahirapan akong makuha iyon. Lahat ay gustong pumunta; napaka-eksklusibo nito, at hindi sila nagbibigay ng maraming imbitasyon sa mga klerk. Naroon ang buong ministeryo."
Nakatitig siya sa kanya nang may pagkairita, at may pagkainip na sinabing:
"At ano ang inaasahan mong isusuot ko kung pupunta ako?"
Hindi niya naisip iyon. Nauutal niyang sabi:
"Aba, 'yung damit na suot mo papunta sa teatro. Mukhang napakaganda para sa akin..."
Natigilan siya't nalungkot nang makitang umiiyak ang kanyang asawa. Dalawang malalaking luha ang dahan-dahang tumulo mula sa gilid ng mga mata nito patungo sa gilid ng kanyang bibig. Nauutal niyang sabi:
"Anong problema? Ha?"
Sa matinding pagsisikap, nalampasan niya ang kanyang kalungkutan at sumagot sa mahinahong tinig, habang pinupunasan ang kanyang basang pisngi:
"Wala. Wala lang akong damit kaya hindi ako makakapunta sa piging na iyan. Ibigay mo ang imbitasyon mo sa isang kaibigan na ang asawa'y may mas maganda ang damit kaysa akin."
Nalungkot siya, ngunit sinubukan ulit:
"Tingnan natin, Mathilde. Magkano ang halaga ng isang nababagay na damit na magagamit mo ulit sa ibang pagkakataon, isang bagay na napakasimple?"
Sandali siyang nag-isip, kinukwenta ang halaga, at iniisip din kung magkano ang maaari niyang hilingin nang walang agarang pagtanggi at isang nababahalang bulalas mula sa matipid na tindero.
Subalit nag-alangan siyang tumugon:
"Hindi ko alam nang eksakto, subalit sa palagay ko'y magagawa ko ito gamit ang apatnaraang franc."
Medyo namutla siya, dahil nag-iipon siya ng eksaktong halagang iyon upang makabili ng baril at makapagpasaya nang sumunod na tag-araw, sa probinsya malapit sa Nanterre, kasama ang ilang kaibigang namamaril doon tuwing Linggo.
Gayunpaman, sinabi niya:
"Sige, bibigyan kita ng apatnaraang franc. Ngunit subukan mong bumili ng napakagandang damit."
*
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento