Ang Makata at ang Magsasaka, ni O. Henry - Bahagi 4

"Sige lang, Tanda," bulong niya, nang may panunumbat. "Marahil ay kulungan ng surot ang Sentrong Tanggapan upang palabasin kang mukhang gago. Hindi ka makakalapit nang dalawang bloke sa isang larong walang kwenta sa bangketa habang nakasuot ng mga palamuti ni Tony Pastor. Dahil kay Ginoong Scotty mula sa Death Valley, nalampasan mo ang isang bloke sa kabilang bayan dahil sa mga tanawin at mekanikal na kagamitan noong panahon ni Elizabeth. Hayaan mo na lang na maging tagatakbo mo. Hindi, wala akong alam na ginintuang bulwagan kung saan maaaring itaya ang isang sasakyan ng pulis sa alas."

Muling tinanggihan ng malaking lungsod na napakabilis makatuklas ng mga artipisyal na bagay, umupo si Haylocks sa gilid ng kalsada at inilahad ang kanyang saloobin upang magdaos ng isang pulong.

"Damit ko 'yan," sabi niya; "nakakainis kung hindi. Iniisip nilang isa akong damong ligaw at wala silang pakialam sa akin. Walang sinumang nanlait sa sambalilong ito sa Ulster County. Marahil kung nais mong mapansin ka ng mga tao sa Nuweba York, dapat kang magbihis tulad nila."

Kaya't namili si Haylocks sa mga palengke kung saan ang mga tao'y nagsasalita sa kanilang ilong at nagkukuskos ng kanilang kamay at tuwang-tuwa na pinadaan ang panukat sa ibabaw ng umbok ng kanyang bulsa kung saan naroon ang isang pulang butil ng mais na may pantay na bilang ng hanay. At ang mga mensaherong may dalang parsela at kahon ay dumagsa patungo sa kanyang hotel sa Broadway sa loob ng mga ilaw ng Long Acre.

Ikasiyam ng gabi, may bumaba sa bangketa na malamang ay ipagtatanggol ng Ulster County. Matingkad na kayumanggi ang kanyang sapatos; ang kanyang sumbrero ang pinakahuli. Ang kanyang mapusyaw na abuhing pantalon ay lukot na lukot; isang matingkad na bughaw na panyong sutla ang lumabas mula sa bulsa ng dibdib ng kanyang eleganteng palakad na amerikana. Ang kwelyo niya'y maaaring naipatong sa bintana ng labahan; ang kanyang ginintuang buhok ay halos gupitin; ang kaunting uban ay nawala.

Sa isang iglap, nakatindig siya, maringal, na may maginhawang simoy ng isang mayamang nilalang na nililikha sa kanyang isipan ang ruta ng kanyang mga panggabing kasiyahan. At pagkatapos ay lumiko siya sa masaya at maliwanag na kalsadang madali at kaaya-ayang paglalakad ng isang milyonaryo.

Ngunit nang ipinakita niya ang pinakamatalino at pinakamatatalas na mata sa lungsod ay binalutan iya ng kanilang mga sulyap. Isang matipunong lalaking may abuhing mata ang lumapit sa dalawa niyang kaibigan habang tinataas ang kanyang mga kilay mula sa hanay ng mga upuan sa harap ng hotel.

"Ang pinakamasarap na mangmang na nakita ko sa loob ng anim na buwan," sabi ng lalaking may abuhing mata. "Halika."

Alas-onse y medya na nang isang lalaki ang tumakbo papasok sa istasyon ng pulisya sa West Forty-seventh Street dala ang daing ng kanyang mga pagkakamali.

"Siyam na raan at limampung dolyar," hingal niyang sabi, "lahat ng aking bahagi sa bukid ng lola."

Pinag-utos sa kanya ng sarhento sa mesa ang pangalang Jabez Bulltongue, ng bukid sa Locust Valley, Ulster County, at pagkatapos ay inilarawan ang mga matitipunong lalaki.

Nang makipagkita si Conant sa patnugot tungkol sa kapalaran ng kanyang tula, tinanggap siya ng kawani ng opisina sa loob ng tanggapang pinapalamutian ng mga estatwa nina Rodin at J. G. Brown.

"Nang mabasa ko ang unang linya ng 'Ang Usa at ang Batis,'" sabi ng patnugot, "alam kong gawa ito ng isang taong ang buhay ay puno ng pagmamahal sa Kalikasan. Hindi ako nabulag sa katotohanan ng sining ng taludtod na iyon. Sa paggamit ng medyo pantahanang paghahambing, animo'y isang ligaw at malayang bata ng kagubatan at kabukiran ang magsusuot ng usong damit at maglalakad sa Broadway. Sa ilalim ng damit na ipapakita ng lalaki."

"Salamat," sabi ni Conant. "Sa palagay ko ay magiging bilog ang tseke sa Huwebes, gaya ng dati."

Ang mga aral ng kuwentong ito ay medyo naghalo-halo. Maaari kang pumili ng "Manatili sa Bukid" o "Huwag Sumulat ng Tula."